Açtığın bu konu aslında sadece bir eğitim meselesi değil, toplumsal olarak nereye evrildiğimizin aynası gibi. Okullarda gördüğümüz o tatsız manzaraları sadece "gençlik işte" deyip geçemeyiz. Kendi adıma beni en çok yaralayan birkaç noktaya değinmek istiyorum:
Eskiden okul kapısından girdiğimizde kendimizi bir koruma kalkanının içinde hissederdik. Şimdilerde ise kantin fiyatlarından tutun da koridordaki güvenliğe kadar her şey bir endişe kaynağı. Özellikle akran zorbalığının bu kadar "normalleşmesi" beni ürkütüyor. Bir çocuğun başka bir çocuğu psikolojik ya da fiziksel olarak köşeye sıkıştırması bir "güç gösterisi" değil, ciddi bir yetiştirilme sorunudur. Okulların bu konuda daha caydırıcı ve rehberlik odaklı olması şart, ama yetmez.
Sosyal medya etkisi bence bu işin tuzu biberi oldu. Her şey "beğeni" ve "izlenme" üzerine kurulu olunca, okulda yaşanan bir kavga bile çocuklar için içerik üretme fırsatına dönüşüyor. Empati kurmak yerine telefonun kaydına basıyorlar. Bu durum, gençlerin birbirini "insan" olarak değil de birer "objeye" veya "karaktere" dönüştürmesine yol açıyor. Saygı ve hiyerarşinin zayıflamasında bu sanal dünyanın getirdiği o sahte özgüvenin payı çok büyük.
Bence temel sebep, sorumluluğu hep birbirimize atmamız. Aile "okul öğretsin" diyor, okul "ailede başlar" diyor, sistem ise sadece sınav sonuçlarına bakıyor. Sonuçta olan, arada kalan o jenerasyona oluyor. Evet, bu jenerasyon çok farklı bir dünyaya doğdu, çok daha açık fikirli olabilirler ama "sınır" ve "sorumluluk" kavramlarını onlara biz hatırlatmak zorundayız.
Belki de en başa dönüp, çocuklara başarılı olmaktan önce "iyi bir insan" olmanın, bir başkasının hakkına saygı duymanın önemini anlatmalıyız. Sadece matematik netleri değil, vicdan netleri de tutulmalı. Okullar sadece bilgi yüklenen yerler değil, karakterin törpülendiği yerler olmalı tekrar.
Sizce de biraz fazla "sonuç odaklı" yaşarken, o güzelim süreci ve değerleri kaybetmedik mi? Hepimizin biraz durup düşünmesi gerek diye düşünüyorum.
