IFGT Günlük 🍀

ngm · Cuma saat 14:01'de

Önümüz bayram, çocuklarınıza bayram adabını, misafire nasıl davranması gerektiğini lütfen öğretin.

“Biz ona müdahale etmiyoruz” diyerek, lütfen o çocukları kültürümüzden, geleneklerimizden ve değerlerimizden uzak yetiştirmeyin.

Bunu yaparken de mahremiyetine özen göstermeyi unutmayın.

Çocuk öpmek istemeyebilir ama misafirlere “hoş geldiniz” demek zorunda.

Sarılmak, temas etmek istemeyebilir ama kendisine sorulan sorulara nezaketle cevap vermek zorunda.

Çocuğumuzun kişiliğine saygı göstermek ayrı, ama onu kültür ve geleneklerimize uygun bir şekilde yetiştirmek apayrı ve çok kıymetlidir.

ngm · Cuma saat 21:48'de

İhtiyaçlarını başkasına yaslamadan
karşılayabilen biri, kimseye muhtaç değildir.
Bu yüzden hayatına girecek olan kişi
bir boşluğu doldurmak için değil,
bir değere değer katmak için gelmelidir.

Onun dünyasında yer bulmak kolay değildir. Çünkü kapılar, sözlere değil; karaktere açılır.
Geçici hevesler, yüzeysel ilgiler ya da
sıradan yakınlıklar o eşiği geçemez.
Oraya ancak ahlakıyla iz bırakan,
duruşuyla güven veren biri girebilir.

Çünkü bazı insanlar yalnızlığı
bir eksiklik değil, bir ölçü hâline getirmiştir.
Kimseye ihtiyaç duymadan yaşayabildiği için değil; kendine saygısından, hayatına girecek olanı özenle seçtiği için.. 𝓥𝓓

ngm · Cumartesi saat 18:29'de

Sosyal çürüme, bir toplumun bir anda yıkılması değil; yavaş yavaş içten aşınmasıdır. Gürültüsü yoktur ama etkisi derindir. Önce dil değişir, sonra değerler; en son da insanlar birbirine yabancılaşır.

İnsanın insana güveni azaldığında, en büyük kayıp başlar. Çünkü toplum dediğimiz yapı, görünmeyen bağlarla ayakta durur. Saygı, merhamet, ahlâk, adalet… Bunlar zayıfladıkça, dışarıdan her şey yerli yerinde görünse bile içeride büyük bir boşluk oluşur.

Sosyal çürümenin en belirgin işareti, yanlışın normalleşmesidir. Haksızlık karşısında susmak, yalanı “alışılmış” görmek, çıkarı hakikatin önüne koymak… Bunlar küçük kırılmalar gibi görünür ama zamanla bir toplumun omurgasını çökertebilir.

Oysa çürümenin panzehiri yine insanın kendisidir. Her birey kendi içindeki doğruyu koruduğu sürece, en karanlık zamanlarda bile bir ışık kalır. Çünkü toplum, kalabalıklardan değil; vicdanını kaybetmemiş insanlardan güç alır. 𝓥𝓓

ngm · Pazartesi saat 13:16'de

Bazı insanlar vardır; var olmakla yetinmez, sürekli görünmek ister. Her cümlesi bir sahne, her davranışı küçük bir gösteri gibidir. Bu hâl, zamanla bir varoluş biçimine dönüşür: Kendini hissettirmek değil, kendini dayatmak.

Böyle insanlara karşı duyulan rahatsızlık aslında yüzeydeki bir kapris değil; derinde bir hakikat duygusunun tepkisidir. Çünkü insan, doğallığı sezgisel olarak tanır. Abartı, eninde sonunda kendini ele verir. Sürekli kendini öne süren biri, çoğu zaman içindeki boşluğu perdelemeye çalışıyordur.

Gösteriş, sessizliğe tahammül edemeyen ruhların gürültüsüdür. Oysa gerçekten derin olan, kendini anlatmak için çırpınmaz. Varlığıyla hissedilir, zorlamaz. Bir çiçeğin “bak bana” diye bağırmasına gerek yoktur; kokusu zaten yolunu bulur.

İnsanı yoran da tam olarak bu zorlama hâlidir. Doğal olanın dinginliğine alışmış bir kalp, yapay olanın keskinliğinde huzur bulamaz. Bu yüzden bazı insanlara duyulan iritasyon, aslında bir mesafe koyma ihtiyacıdır. Gürültüden uzaklaşıp hakikate yaklaşma isteği.

Belki de yapılması gereken, onları değiştirmeye çalışmak değil; kendi sadeliğini korumaktır. Çünkü gösteriş çoğaldıkça, sade olan daha kıymetli hâle gelir. Ve insan, en çok da sahici olanın yanında dinlenir. 𝓥𝓓

Lidya · Pazartesi saat 13:44'de

Gösteriş, sessizliğe tahammül edemeyen ruhların gürültüsüdür.. Kalemine sağlık canım.

ngm · Pazartesi saat 14:07'de

@Lidya teşekkürler çiçeğim..

Andy · Pazartesi saat 14:20'de

kalemine sağlık @ngm

ngm · Pazartesi saat 15:07'de

Çok teşekkür ederim @Andy

ngm · Salı saat 14:40'de

Burası..Ahşabın sıcaklığına sinmiş, geçmişten bugüne uzanan bir sükûnet… Hacı Bayram Veli Türbesi’nin hemen yanı başında, Hacı Bayram Veli Restaurant’ta bir bardak çayın bile başka bir anlamı var.

Bazen bir mekân sadece oturulan yer değildir; insanın içini dinlendirdiği, kalbini susturduğu bir duraktır. #Ankara..

ngm · Bugün 15:57

Ölüm, bir insanın hayatından çok daha fazlasını alır; geride kalanların içinden bir parçayı sessizce söküp götürür.

Gidenin yokluğu, bir boşluk değil, her an hissedilen görünmez bir ağırlık olur. İnsan en çok da alışkanlıkların içinde fark eder eksilmeyi; bir sesin artık duyulmamasında, bir ismin dilin ucuna gelip susmasında…

Acı, ilk zamanlar keskindir. Zaman geçtikçe hafifleyeceği söylenir ama aslında şekil değiştirir. İlk günlerde yakar, sonra sızlar.

Bir gün hiç beklenmedik bir anda, bir kokuya, bir söze, bir hatıraya tutunup yeniden büyür. İnsan anlar ki ölüm, sadece bir vedadan ibaret değildir; aynı zamanda sürekli hatırlamanın yüküdür.

Fakat bu yük, zamanla başka bir şeye de dönüşür. Gidenin bıraktığı izler, insanın içinde sessiz bir öğretmene döner.
Sabretmeyi, kıymet bilmeyi, geç kalmamayı fısıldar.

Ölüm acısı, insanı eksiltirken bir yandan da derinleştirir. Ve belki de en çok bu yüzden; ölüm, bitişten çok, insanın içinde uzun süren bir devam ediştir. 𝓥