Kişisel Sayfa 🍀

<3

ngm' Alıntı:

Ekli dosyayı görüntüle 2106

Çocuklarla çalışmayı seviyorum.. Çünkü başka kim bana çiçek toplayıp hiç çekinmeden "seni seviyorum" Der.

Genişletmek için tıkla ...

Çok güzel bir resim

Günümüz dünyasında duyguların nasıl yaşanması gerektiğine dair görünmez bir kalıp dayatılıyor. İnsanlardan hızlı bağ kurmaları, her söze karşılık vermeleri, her hislerini açıkça sergilemeleri bekleniyor. Oysa herkes bu akışa kapılmak zorunda değil. Her vasat hevese kapılmamak, her özensiz söze aldanmamak; yüzeysel beğenilerin ötesine geçebilmek bir eksiklik değil, aksine bir bilinç göstergesidir.
Belki de bu yüzden, bu insanlar çoğu zaman yanlış anlaşılır. Eksik, uzak ya da soğuk bulunurlar. Oysa gerçekte yaptıkları şey, kendilerini ve duygularını daha özenli yaşamaktan ibarettir.

Ve evet, bu tanıma göre “duygusuz” sayılabilirler. Ama bu, gurur duyulacak bir duruştur. 𝓥

Vakitlerden bir sonbahar suskunluğudur,
Sende görüyorum gökyüzünün en derin lacivertini, Sende saklıdır suyun en duru hâli, nehirlerin en unutkan akışı bile sende durulur.

Senden öğrendim dağların en mağrur sessizliğini, kaya diplerinde unutulmuş sabır sende şekillenir.

Senden kopardım zamanın en kırılgan anını, ve bir ömrün en uzun susuşunu sana bıraktım.Ve şimdi bilirim ki;
bu sevda, adını koyamadığım bir iklimdir, içimde susarak büyüyen bir zaman hükmü… 𝓥 ..

Bazı hâller vardır ki izahı, kendisinden daha kaba düşer. Bu yüzden insan, her duyduğunu dile getirmez;
her hissettiğini de görünür kılmaz. Zira her şeyin açık edilmesi, onu hak ettiği derinlikten mahrum bırakır.

Bu çağ, duyguyu hızla tüketmeye meyilli. Anlaşılmayan değil; çabucak hükme bağlanan bir dünyadayız. Oysa bazı kırılmalar, hüküm değil sükût ister. Çünkü incelik, en çok kendini geri çekebildiği yerde muhafaza edilir.

İnsan, zamanla şunu idrak eder: Herkesin anlayışı, her duygunun muhatabı değildir. Bu yüzden bazı şeyler anlatılmaz; sadece taşınır.

Ve belki de en sahici duruş, tam burada başlar:
İzaha düşmeden, sınırı zarafetle koruyabilmekte. 𝓥

“Günaydın mesajı almasanız da olur… Bu meslekte güne çoğu zaman bu şekilde başlayabilirsiniz.”

Bugün birçok öğretmen aynı şeyi dile getiriyor: Artık çocuklardan çok, ailelerin sınır koymamasının sonuçlarıyla uğraşıyoruz.

Modern ebeveynlik çocukları özgür yapmadı, sınırsız yaptı.

Çocuğun her istediğini ifade
özgürlüğü sandık.
Her itirazını kişilik gelişimi olarak yorumladık.
Her sınır koymayı ise çocuğa eziyet gibi gördük.

Peki sonuç ne oldu?
Evde söz dinlemeyen bir çocuk, okulda öğretmeni zorlayan bir öğrenciye dönüştü. Arkadaşlarına karşı bile tahammülü zayıf bir nesil ortaya çıktı.

Oysa sınır görmeyen çocuk empati öğrenemez, sorumluluk alamaz.

Aileden öğretmene, öğretmenden akranlara kadar herkes için zorlayıcı bir hâle gelir.

Unutmamak gerekir ki, çocuğa sınır koymak onu bastırmak değildir; aksine, onu hayata hazırlamaktır.

Vakit, ansızın kararan bir sabahın içidir,
güneş doğmuş ama ışık ulaşmamış gibi. Bir yerde yarım kalmış sesler var,
duvarlara çarpıp geri dönyasını

Masumiyetin en sade hâliydi belki,
henüz kirlenmemiş bir zamanın içindeydi her şey.

Şimdi ise rüzgâr bile daha temkinli esiyor, sanki dokunsa
incitecekmiş gibi dünyayı.

Bir çığlık düştü içimize,
adı yok, tarifi yok,
ama herkesin kalbinde
aynı yerden kırıldı bir şey.

Ve o kırık, hiçbir kelimeyle tamamlanmıyor.

Ben bugün,
hiç tanımadığım yüzler için üzgünüm
çünkü bazı kayıplar
yakın olmadan da can yakar. 𝓥